« ႀကဳံရဆုံရ ကၽြႏ္ုပ္ဘ၀ »
အခန္း(၁)
ေျပာရရင္ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး ပရိသတ္တို႔ရယ္၊ ကိုယ့္ေပါင္ကို ကိုယ္တိုင္လွန္ေထာင္းသလိုျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ဒါေပမ့ဲ မေျပာရင္လည္း သိမွာမဟုတ္လို႔ ရင္နာနာနဲ႔ဘဲဖြင့္ေျပာလိုက္ရတာပါ။
က်ဳပ္ဘ၀မွာ မထင္မွတ္တာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္
ကဘဲည့ံတာလား ကံတရားကုိဘဲ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔ရမလား ေျပာတတ္ေတာ့ဘူး၊ က်ုပ္ကိုည့ံတယ္ထင္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး က်ဳပ္ျဖစ္ခ့ဲတာကိုေတာ့ အမွန္တိုင္းေျပာျပရေတာ့မွာဘဲ။
ေအာ္ဒါနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ေမ့ေနလိုက္တာ၊ က်ဳပ္နာမည္က «တက္လူ»ျဖစ္ပါတယ္၊အညာသားျဖစ္လို႔ «က်ဳပ္» ဆိုၿပီးသုံးတာကို ႐ိုင္းတယ္မထင္ပါနဲ႔ေနာ္၊ က်ဳပ္ကိုအရာရာကေမာက္ကေတြ
ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးသူကေတာ့ "ခြတို„ျဖစ္ပါတယ္၊ သူဟာ နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ က်ဳပ္အေပၚဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကိုေတာ့ ဆက္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့။
အခုလည္းၾကည့္ပါလား က်ဳပ္ ရြာဦးေက်ာင္းကုိ ဆြမ္းသြားပို႔အျပန္ လမ္းမွာသူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုံေတြ႔ေနေတာ့ မေျပာမျဖစ္ေျပာရတာကို သူက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္
မေျဖခ်င္ဘူး။ က်ဳပ္က “ ခြတို ဘယ္ကလာလဲ” ေမးေတာ့ သူက “ လမ္းေပၚကလာတာ ”တ့ဲေလ။
က်ဳပ္စိတ္ဆိုးလိုက္တာဗ်ာ မေျပာနဲ႔၊ လမ္းမအလယ္ရန္ျဖစ္ရမွာ မေကာင္းလို႔သာသီးခံလိုက္ရတယ္၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေက်နပ္ပါမလဲ၊ ေအာင့္အီးသီးခံၿပီး “ မင္းကလည္းကြာ ငါကအေကာင္းေမးတာကို ”ဆိုေတာ့ သူဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ “ ငါလဲအေကာင္းေျဖေနတာဘဲ၊ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလ လမ္းေဘးက
သြားရင္ ဆူးလဲစူးႏိုင္သလို ခလုတ္လဲတိုက္ႏိုင္တာပဲ ေနာက္ၿပီး မေတာ္တဆ ေႁမြကိုက္တာေတာင္ခံရႏိုင္တယ္၊ အႏၲရာယ္ဆိုတာ ႀကိဳျမင္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ထင္သာျမင္သာရွိတ့ဲ
လမ္းေပၚကလာလို႔ ' လမ္းေပၚကလာတယ္, ေျပာတာ ငါဘာမွားလို႔လဲ ” တ့ဲေလ။
ေအးေလ သူေျပာတာလည္းမွန္သလိုျဖစ္ေနေတာ့ က်ဳပ္ဘက္က လက္ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတာေပါ့၊ အဲလိုမဟုတ္ရင္ လမ္းမအလယ္မွာ ရန္သတ္႐ုံပဲရွိေတာ့တာ၊ က်ဳပ္ကသာ ဂုဏ္ေတြ သိကၡာေတြင့ဲေနတာ၊ ခြတိုတို႔က ဘာမွင့ဲတတ္တ့ဲေကာင္မဟုတ္ဘူး၊ေသမထူး ေနမထူး
လူစားေတြ သူနဲ႔တုၿပီးရန္ျဖစ္ျပန္ရင္လည္း ကိုယ္ဘဲအရွက္ရမွာ၊
“ ေခြး႐ူးနဲ႔ ေခြးေကာင္းကုိက္ရင္ ေခြးေကာင္းပဲ နာမွာပါေလ ” ဆိုၿပီး သီးခံေနလိုက္ရတယ္၊ အဲေလ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္ေတာင္ေခြးျဖစ္ရျပန္ၿပီ။
အခန္း(၂)
ဒီေန႔ေတာ့ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မို႔ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရ့ဲ ဓေလ့ထုံးတမ္းအရ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို စုေပါင္းကန္ေတာ့ရင္း ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတယ္၊ အဲဒီထဲမွာ က်ဳပ္နဲ႔ ခြတိုတို႔လည္း အပါ၀င္ေပါ့ဗ်ာ၊ က်ဳပ္လည္း ဒီေကာင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း
မဆိုင္ခ်င္လို႔ သူနဲ႔ေ၀းတ့ဲေနရာမွာ ေနရာယူထားလိုက္တယ္၊ ေျပာလို႔ရတာမဟုတာဘူး လူၾကားသူၾကား လာခၽြတ္ေနမွဒုကၡ။
သီလေပး တရားေဟာၿပီး ဆရာေတာ္က သူ႔အခန္းျပန္ႂကြ
သြားေတာ့ က်ဳပ္လဲ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေရာၿပီး သီလပြဲကလႉဖြယ္
ပစၥည္းေတြကို ကူသိမ္းေပးေနလိုက္တယ္၊ အဲလိုမလုပ္ရင္ ဟိုေကာင္ခြတိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိေနမွာ၊ ဒီနည္းဟာ ဒီေကာင္နဲ ႔မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိဖို႔ အေကာင္းဆုံးနည္းလို႔ က်ဳပ္ထင္လို႔ပါ၊ ဒီလိုနဲ႔
အလႉပစၥည္းေတြသိမ္းလို႔ၿပီးကာနီးမွာဒီေကာင္ေနာက္ကေရာက္လာၿပီး ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ၊ “တက္လူတို႔လႉဖြယ္ပစၥည္းေတြကူသိမ္းေပးေန
ပုံထာက္ရင္ ေက်ာင္းကထမင္းစားေတာ့မယ္ထင္တယ္ ” တ့ဲ။
ကဲေကာင္းၾကေသးလားဗ်ာ က်ဳပ္က ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ ကူၿပီးလုပ္ေပးတာကိုေက်ာင္းကထမင္းစားခ်င္လို႔ ကူလုပ္သလို
လာေျပာတယ္၊ ဒီေကာင့္ကို အစိမ္းလိုက္၀ါးစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ မေျပာနဲ႔ ၊ ကိုယ္က ဥပုသ္ေစာင့္ထားေတာ့ ဥပုသ္က်ိဳးမွာ
ေၾကာက္လို႔သီးခံလိုက္ရေပမ့ဲ စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ တစ္ေကြ႔ေကြ႔ ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ခြတိုရယ္ ”လို႔ ေတးထားမိလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဒီေကာင္နဲ႔ထပ္ေတြ႔ဖို႔ အေၾကာင္း
ဖန္လာတယ္ဗ်၊ ၿပီးခ့ဲတ့ဲတစ္ပတ္ေလာက္က က်ဳပ္အေမနဲ႔ ခြတိုအေမတို႔ ကန္႔ဘလူၿမိ့ဳကိုေစ်း၀ယ္သြားၾကေတာ့
က်ဳပ္အေမက ေငြလိုလို႔ဆိုၿပီး ခြတိုအေမဆီက ေငြငါးေထာင္ ခဏယူသုံးထားတာတ့ဲအဲဒါကို အေမက က်ဳပ္ကို ခြတိုအေမဆီ
သြားေပးခိုင္းတာ၊ အဲဒီအိမ္ကို မသြားခ်င္ေပမ့ဲ အေမ့ကို
ၾကာက္ရေတာ့လည္း သြားလိုက္ရတယ္ ၊ က်ဳပ္ေရာက္သြားတ့ဲ
အခ်ိန္မွာခြတိုတို႔အိမ္မွာ ညေနစာထမင္းစားေနတယ္ဗ်၊ ဟင္းလဲ အေတာ္ေကာင္းပုံရတယ္၊
ခြတိုတို႔အိမ္၀င္းထဲ ၀င္သြားထဲက ဟင္းနံ႔ကေမႊးးေနတာဘဲ၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ ဟင္းဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ၀င္မစားပါဘူး ဒီေကာင္နဲ႔မွ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္တာကို၊က်ဳပ္လဲ အိမ္ထဲ၀င္လိုက္လို႔ ထမင္း၀ုိင္းမွာထိုင္ေနတ့ဲခြတိုအေမကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းဘဲ
“ ကန္႔ဘလူသြားတုန္းက အေမယူသုံးထားတ့ဲ ေငြငါးေထာင္
လာေပးခိုင္းလို႔ ”ဆိုၿပီးေျပာေျပာဆိုဆို ခြတိုရ့ဲအေမလက္ထဲကို
ထည့္ေပးၿပီး လွည့္ျပန္မယ္အလုပ္မွာ ဒီေကာင္ခြတိုက်ဳပ္ကို ခၽြတ္မိေအာင္ ခၽြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ ဘာတ့ဲ “ ေဟ့ တက္တိုး မင္းအိမ္ကထမင္းစားၿပီးခ့ဲလည္း ထပ္စားသြားအုံးေလ ” တ့ဲ။
သိပ္ရွက္ဖို႔ေကာင္းတာဘဲဗ်ာ တကယ္စားေစခ်င္ရင္လဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေခၚေကၽြးေပါ့ ၊ အခုေတာ့ သူ႔အိမ္ကဟင္းက က်ဳပ္အိမ္ကဟင္းထက္ ပိုေကာင္းတယ္ဆုိတာကို သက္သက္ႂကြားခ်င္ လို႔ေျပာတာ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ညီမ မိခိုင္ေရွ႕မွာ၊ သူ႔အေမဆိုတာက လူႀကီးဆိုေတာ့ ကိစၥမရွိေပမ့ဲ သူ႔ညီမအပ်ိဳေလးေရွ႕မွာဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့၊ သူ႔ညီမ မိခိုင္လဲ သူ႔အစ္ကို ခြတိုစကားေၾကာင့္ က်ဳပ္ကိုအားနာသြားပုံရတယ္၊ အ့ံၾသသြားပုံလဲရတယ္ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားနဲ႔ က်ဳပ္ကိုၾကည့္
ေနေလရ့ဲ၊ က်ဳပ္လည္းခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ဘဲ «ရၿပီဗိုက္မဆန္႔ေတာ့ဘူး»
လို႔ေျပာရင္း ေျပးထြက္လာခ့ဲရတယ္။
အခန္း(၃)
အင္း ကံတရားဆိုတာ ပုဂံျပားနဲ႔ဖုန္းကြယ္ထားလို႔မရဘူးဆိုတာ မွန္ေနသလားမေျပာတတ္၊ ဒီေကာင္ခြတိုနဲ႔ ရင္မဆိုင္ခ်င္ပါဘူးဆိုမွ အခုေတာ့ဘယ္လိုမွေရွာင္တိမ္းလို႔မရေအာင္ျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ ေရစက္ကလဲဗ်ာ ဆုံမွဆုံႏိုင္လြန္းလွတယ္၊ ေနာက္ဘ၀အထိ
မ်ား ဆက္ဆုံေနဦးမလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ေရွ႕ခရီးကုိ ဘယ္လိုေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္ဆိုတာေတာင္ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စဥ္းစားၾကည့္ေလ အခု က်ဳပ္အေမနဲ႔ ခြတိုအေမတို႔
တိုင္ပင္ၿပီး က်ဳပ္နဲ႔ ခြတိုရ့ဲညီမ မိခိုင္ကို မဂၤလာေဆာင္ေပးဖို႔ အတင္း
စီစဥ္ေနၾကတယ္၊ ေကာင္မေလးက ရြာသူအလွပေဂးျဖစ္လို႔ က်ဳပ္
မျငင္းရက္ပါဘူး ဒါေပမ့ဲ ေတာ္စပ္ရမည့္ေယာက္ဖေလာင္းရ့ဲမ်က္ႏွာကို က်ဳပ္ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲဆိုၿပီး စိတ္ပူေနမိတယ္။
“ ေယာကၡမ ေယာက္ဖ ေၾကာက္ရမွာမလြဲ ” ဆိုတ့ဲ ဆို႐ိုးစကား
ကလည္းရွိေနေလေတာ့ သူ႔ညီမကိုယူရင္ သူ႔ကိုေၾကာက္ရေတာ့
မွာေလ၊ အရင္ကမွ ခပ္စြာစြာေကာင္ သူ႔ညီမနဲ႔ယူၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္ကို ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ႏိွပ္ကြပ္မွာ ျမင္ေယာင္ေန
တယ္။
ဘာဘဲေျပာေျပာေလ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိဘေတြရ့ဲဆႏၵကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာနဲ႔ (အဟဲက်ဳပ္က မိခိုင္ကို တဖက္သတ္ခ်စ္ေန
တာလဲပါတာေပါ့ေလ) ခြတိုညီမ မိခိုင္ကိုက်ဳပ္လက္ထပ္လိုက္ရတယ္၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒီအေျခေရာက္မွေတာ့ မီးစင္ၾကည့္ၿပီး
က ရေတာ့မွာဘဲေလ။
အခုတေလာက်ဳပ္ေယာက္ဖခြတိုတစ္ေယာက္ အခ်ိဳးေတြ အေတာ္ေျပာင္းသြားတယ္ဗ်၊ သူ႔ညီမ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ထင္တယ္၊ က်ဳပ္အေပၚ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘဲေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံလာတယ္၊ သူ႔ညီမ မိခိုင္ကို ပစ္ထားခ့ဲမွာ စုိးရိမ္တာလဲ
ပါခ်င္ပါမွာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ က်ဳပ္တို႔အညာမွာေတာ့ လင္ကြဲ မယားကြဲဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္၊ မေတာ္တဆ ေသေၾကပ်က္စီးမွသာ အိမ္ေထာင္ပ်က္ဆိုတာ
ရွိၾကတာပါ၊ မိဘေပးစားလို႔ဘဲယူယူ၊ အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ႀကိဳက္လို႔ဘဲယူယူ ေသတပန္သက္တဆုံး သစၥာရွိစြာေပါင္းသင္းၾကပါတယ္။
ဘာဘဲေျပာေျပာ က်ဳပ္ေယာက္ဖ က်ဳပ္အေပၚ လိုလိုလားလားနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံေနတာကိုက က်ဳပ္အတြက္ အသက္႐ႈေခ်ာင္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္တို႔မဂၤလာေဆာင္ၿပီး တစ္လေလာက္ေနေတာ့ က်ဳပ္ေယာက္ဖခြတိုက “ မင္းတို႔ သားသမီး
ေတြရလာရင္ သြားလာဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး အခုေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိတုန္း ငါနဲ႔ မႏၲေလးကုိဘုရားဖူးလိုက္ခ့ဲၾက ” တ့ဲ ေျပာလာတယ္၊ ကဲ ေကာင္းၾကေသးလားဗ်ာ ညားကာစဇနီးေမာင္ႏွံ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီးထြက္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး
သြားရတယ္လို႔ က်ဳပ္သိထားတာ၊ အခုေတာ့ ေယာက္ဖလုပ္သူက ဘုရားဖူးနာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔မယ္တ့ဲ၊ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ ကိုယ္ကလည္း ကန္႔ဘလူတို႔ ေရႊဘိုတို႔ေလာက္သာ မေတာက္တေခါက္ေရာက္ဖူးတာ၊ မႏၲေလးဆိုတာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘ၀ ငယ္စဥ္တုန္းက ရြာဦးေက်ာင္း
ဆရာေတာ္ေခၚသြားဖူးလို႔သာ ေရာက္ဘူးတာ၊က်ဳပ္ေယာက္ဖ
ခြတိုကေတာ့ ပဲ ေျပာင္းပြဲစားဆိုေတာ့ မႏၲေလးကုိ တစ္လႏွစ္ေခါက္
ေလာက္ေရာက္ေနတာ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရြာနဲ႔ မႏၲေလးဟာ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ဘဲ။
ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကုိက်ဳပ္တို႔ေရာက္ခ့ဲၿပီေပါ့၊ အရာရာဟာ က်ဳပ္တို႔ရြာနဲ႔တျခားစီဆိုေတာ့က်ဳပ္တို႔လင္မယားအတြက္ေတာ့ အထူးဆန္းေတြခ်ည္းဘဲဗ်ာ၊ ငယ္ငယ္ကက်ဳပ္ေရာက္ဖူးတ့ဲ
မႏၲေလးနဲ႔ အခုမႏၲေလး ဘာမွမဆိုင္ေတာ့သလိုဘဲ။
ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းမွာမႏၲေလးေတာင္ေပၚကဘုရားမ်ား
ဖူးဘို႔ သုံးဦးသားထြက္လာၾကတယ္၊ မႏၲေလးေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ မနက္(၁၀)နာရီေလာက္ရွိၿပီ၊က်ဳပ္တို႔လည္းေတာင္ေျခကစၿပီး
တက္ကာ ဘုရားတိုင္း၀င္ဖူးၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား
ေရာက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ အေမာေျပခဏနားရင္း ရင္ျပင္တစ္ပတ္
လိုက္ၾကည့္ရာက ဘုရားရင္ျပင္တေနရာမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနတ့ဲ ေဗဒင္ဆရာအသက္ႀကီးႀကီးတစ္ေယာက္ကို က်ဳပ္သတိထားမိတယ္ဗ်၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ သူထိုင္ေနတာက မေသမသပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ပုဆိုးေအာက္စနည္းနည္းလြတ္ေန
တယ္ဗ် ၊ က်ဳပ္လဲမေနသာတာနဲ႔ တျခားလူေတြမျမင္ခင္ သူ႔အရွက္ကိုကာကြယ္ေပးတ့ဲအေနနဲ႔ အဲေဗဒင္ဆရာႀကီးနား
အသာကပ္သြားၿပီး “ ဆရာႀကီး ပုဆိုးေအာက္စလြတ္ေနတယ္ ”လို႔ အနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာျပလိုက္ရတယ္၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ
ေက်းဇူးမတင္တ့ဲအျပင္ ဘာျပန္ေျပာလိုက္တယ္မွတ္လဲ၊ “ ဟ့ဲေကာင္ေလး မင္းဖူးထိုက္လို႔ဖူးရတာ အားရေအာင္ဖူးသြား” ေလ တ့ဲဗ်ာ။
အဲဒါ က်ဳပ္ဘ၀မွာ ႀကံဳဆုံခ့ဲရတ့ဲ အျဖစ္အပ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္ ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ပါဘဲ ေက်နပ္ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ၊ ေနာက္လာမည့္အခန္းဆက္မ်ားအတြက္ ႀကိဳးစားပါဦးမည္။
အေရးအသားမေျပျပစ္ရင္ ခြင္လြတ္ေပးၾကပါဗ်ာ အခုမွ ကေလာင္ေသြးေနတ့ဲအဆင့္ဘဲရွိပါေသးတယ္။
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
Moekoko.Mg
(၁၂/၁၂/၂၀၁၅)ည(၁၀း၂၆)
အခန္း(၁)
ေျပာရရင္ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး ပရိသတ္တို႔ရယ္၊ ကိုယ့္ေပါင္ကို ကိုယ္တိုင္လွန္ေထာင္းသလိုျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ဒါေပမ့ဲ မေျပာရင္လည္း သိမွာမဟုတ္လို႔ ရင္နာနာနဲ႔ဘဲဖြင့္ေျပာလိုက္ရတာပါ။
က်ဳပ္ဘ၀မွာ မထင္မွတ္တာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္
ကဘဲည့ံတာလား ကံတရားကုိဘဲ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔ရမလား ေျပာတတ္ေတာ့ဘူး၊ က်ုပ္ကိုည့ံတယ္ထင္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး က်ဳပ္ျဖစ္ခ့ဲတာကိုေတာ့ အမွန္တိုင္းေျပာျပရေတာ့မွာဘဲ။
ေအာ္ဒါနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ေမ့ေနလိုက္တာ၊ က်ဳပ္နာမည္က «တက္လူ»ျဖစ္ပါတယ္၊အညာသားျဖစ္လို႔ «က်ဳပ္» ဆိုၿပီးသုံးတာကို ႐ိုင္းတယ္မထင္ပါနဲ႔ေနာ္၊ က်ဳပ္ကိုအရာရာကေမာက္ကေတြ
ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးသူကေတာ့ "ခြတို„ျဖစ္ပါတယ္၊ သူဟာ နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ က်ဳပ္အေပၚဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကိုေတာ့ ဆက္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့။
အခုလည္းၾကည့္ပါလား က်ဳပ္ ရြာဦးေက်ာင္းကုိ ဆြမ္းသြားပို႔အျပန္ လမ္းမွာသူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုံေတြ႔ေနေတာ့ မေျပာမျဖစ္ေျပာရတာကို သူက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္
မေျဖခ်င္ဘူး။ က်ဳပ္က “ ခြတို ဘယ္ကလာလဲ” ေမးေတာ့ သူက “ လမ္းေပၚကလာတာ ”တ့ဲေလ။
က်ဳပ္စိတ္ဆိုးလိုက္တာဗ်ာ မေျပာနဲ႔၊ လမ္းမအလယ္ရန္ျဖစ္ရမွာ မေကာင္းလို႔သာသီးခံလိုက္ရတယ္၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေက်နပ္ပါမလဲ၊ ေအာင့္အီးသီးခံၿပီး “ မင္းကလည္းကြာ ငါကအေကာင္းေမးတာကို ”ဆိုေတာ့ သူဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ “ ငါလဲအေကာင္းေျဖေနတာဘဲ၊ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလ လမ္းေဘးက
သြားရင္ ဆူးလဲစူးႏိုင္သလို ခလုတ္လဲတိုက္ႏိုင္တာပဲ ေနာက္ၿပီး မေတာ္တဆ ေႁမြကိုက္တာေတာင္ခံရႏိုင္တယ္၊ အႏၲရာယ္ဆိုတာ ႀကိဳျမင္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ထင္သာျမင္သာရွိတ့ဲ
လမ္းေပၚကလာလို႔ ' လမ္းေပၚကလာတယ္, ေျပာတာ ငါဘာမွားလို႔လဲ ” တ့ဲေလ။
ေအးေလ သူေျပာတာလည္းမွန္သလိုျဖစ္ေနေတာ့ က်ဳပ္ဘက္က လက္ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတာေပါ့၊ အဲလိုမဟုတ္ရင္ လမ္းမအလယ္မွာ ရန္သတ္႐ုံပဲရွိေတာ့တာ၊ က်ဳပ္ကသာ ဂုဏ္ေတြ သိကၡာေတြင့ဲေနတာ၊ ခြတိုတို႔က ဘာမွင့ဲတတ္တ့ဲေကာင္မဟုတ္ဘူး၊ေသမထူး ေနမထူး
လူစားေတြ သူနဲ႔တုၿပီးရန္ျဖစ္ျပန္ရင္လည္း ကိုယ္ဘဲအရွက္ရမွာ၊
“ ေခြး႐ူးနဲ႔ ေခြးေကာင္းကုိက္ရင္ ေခြးေကာင္းပဲ နာမွာပါေလ ” ဆိုၿပီး သီးခံေနလိုက္ရတယ္၊ အဲေလ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္ေတာင္ေခြးျဖစ္ရျပန္ၿပီ။
အခန္း(၂)
ဒီေန႔ေတာ့ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မို႔ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရ့ဲ ဓေလ့ထုံးတမ္းအရ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို စုေပါင္းကန္ေတာ့ရင္း ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတယ္၊ အဲဒီထဲမွာ က်ဳပ္နဲ႔ ခြတိုတို႔လည္း အပါ၀င္ေပါ့ဗ်ာ၊ က်ဳပ္လည္း ဒီေကာင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း
မဆိုင္ခ်င္လို႔ သူနဲ႔ေ၀းတ့ဲေနရာမွာ ေနရာယူထားလိုက္တယ္၊ ေျပာလို႔ရတာမဟုတာဘူး လူၾကားသူၾကား လာခၽြတ္ေနမွဒုကၡ။
သီလေပး တရားေဟာၿပီး ဆရာေတာ္က သူ႔အခန္းျပန္ႂကြ
သြားေတာ့ က်ဳပ္လဲ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေရာၿပီး သီလပြဲကလႉဖြယ္
ပစၥည္းေတြကို ကူသိမ္းေပးေနလိုက္တယ္၊ အဲလိုမလုပ္ရင္ ဟိုေကာင္ခြတိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိေနမွာ၊ ဒီနည္းဟာ ဒီေကာင္နဲ ႔မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိဖို႔ အေကာင္းဆုံးနည္းလို႔ က်ဳပ္ထင္လို႔ပါ၊ ဒီလိုနဲ႔
အလႉပစၥည္းေတြသိမ္းလို႔ၿပီးကာနီးမွာဒီေကာင္ေနာက္ကေရာက္လာၿပီး ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ၊ “တက္လူတို႔လႉဖြယ္ပစၥည္းေတြကူသိမ္းေပးေန
ပုံထာက္ရင္ ေက်ာင္းကထမင္းစားေတာ့မယ္ထင္တယ္ ” တ့ဲ။
ကဲေကာင္းၾကေသးလားဗ်ာ က်ဳပ္က ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ ကူၿပီးလုပ္ေပးတာကိုေက်ာင္းကထမင္းစားခ်င္လို႔ ကူလုပ္သလို
လာေျပာတယ္၊ ဒီေကာင့္ကို အစိမ္းလိုက္၀ါးစားခ်င္လိုက္တာဗ်ာ မေျပာနဲ႔ ၊ ကိုယ္က ဥပုသ္ေစာင့္ထားေတာ့ ဥပုသ္က်ိဳးမွာ
ေၾကာက္လို႔သီးခံလိုက္ရေပမ့ဲ စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ တစ္ေကြ႔ေကြ႔ ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ခြတိုရယ္ ”လို႔ ေတးထားမိလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဒီေကာင္နဲ႔ထပ္ေတြ႔ဖို႔ အေၾကာင္း
ဖန္လာတယ္ဗ်၊ ၿပီးခ့ဲတ့ဲတစ္ပတ္ေလာက္က က်ဳပ္အေမနဲ႔ ခြတိုအေမတို႔ ကန္႔ဘလူၿမိ့ဳကိုေစ်း၀ယ္သြားၾကေတာ့
က်ဳပ္အေမက ေငြလိုလို႔ဆိုၿပီး ခြတိုအေမဆီက ေငြငါးေထာင္ ခဏယူသုံးထားတာတ့ဲအဲဒါကို အေမက က်ဳပ္ကို ခြတိုအေမဆီ
သြားေပးခိုင္းတာ၊ အဲဒီအိမ္ကို မသြားခ်င္ေပမ့ဲ အေမ့ကို
ၾကာက္ရေတာ့လည္း သြားလိုက္ရတယ္ ၊ က်ဳပ္ေရာက္သြားတ့ဲ
အခ်ိန္မွာခြတိုတို႔အိမ္မွာ ညေနစာထမင္းစားေနတယ္ဗ်၊ ဟင္းလဲ အေတာ္ေကာင္းပုံရတယ္၊
ခြတိုတို႔အိမ္၀င္းထဲ ၀င္သြားထဲက ဟင္းနံ႔ကေမႊးးေနတာဘဲ၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ ဟင္းဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ၀င္မစားပါဘူး ဒီေကာင္နဲ႔မွ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္တာကို၊က်ဳပ္လဲ အိမ္ထဲ၀င္လိုက္လို႔ ထမင္း၀ုိင္းမွာထိုင္ေနတ့ဲခြတိုအေမကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းဘဲ
“ ကန္႔ဘလူသြားတုန္းက အေမယူသုံးထားတ့ဲ ေငြငါးေထာင္
လာေပးခိုင္းလို႔ ”ဆိုၿပီးေျပာေျပာဆိုဆို ခြတိုရ့ဲအေမလက္ထဲကို
ထည့္ေပးၿပီး လွည့္ျပန္မယ္အလုပ္မွာ ဒီေကာင္ခြတိုက်ဳပ္ကို ခၽြတ္မိေအာင္ ခၽြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ ဘာတ့ဲ “ ေဟ့ တက္တိုး မင္းအိမ္ကထမင္းစားၿပီးခ့ဲလည္း ထပ္စားသြားအုံးေလ ” တ့ဲ။
သိပ္ရွက္ဖို႔ေကာင္းတာဘဲဗ်ာ တကယ္စားေစခ်င္ရင္လဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေခၚေကၽြးေပါ့ ၊ အခုေတာ့ သူ႔အိမ္ကဟင္းက က်ဳပ္အိမ္ကဟင္းထက္ ပိုေကာင္းတယ္ဆုိတာကို သက္သက္ႂကြားခ်င္ လို႔ေျပာတာ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔ညီမ မိခိုင္ေရွ႕မွာ၊ သူ႔အေမဆိုတာက လူႀကီးဆိုေတာ့ ကိစၥမရွိေပမ့ဲ သူ႔ညီမအပ်ိဳေလးေရွ႕မွာဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့၊ သူ႔ညီမ မိခိုင္လဲ သူ႔အစ္ကို ခြတိုစကားေၾကာင့္ က်ဳပ္ကိုအားနာသြားပုံရတယ္၊ အ့ံၾသသြားပုံလဲရတယ္ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားနဲ႔ က်ဳပ္ကိုၾကည့္
ေနေလရ့ဲ၊ က်ဳပ္လည္းခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ဘဲ «ရၿပီဗိုက္မဆန္႔ေတာ့ဘူး»
လို႔ေျပာရင္း ေျပးထြက္လာခ့ဲရတယ္။
အခန္း(၃)
အင္း ကံတရားဆိုတာ ပုဂံျပားနဲ႔ဖုန္းကြယ္ထားလို႔မရဘူးဆိုတာ မွန္ေနသလားမေျပာတတ္၊ ဒီေကာင္ခြတိုနဲ႔ ရင္မဆိုင္ခ်င္ပါဘူးဆိုမွ အခုေတာ့ဘယ္လိုမွေရွာင္တိမ္းလို႔မရေအာင္ျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ ေရစက္ကလဲဗ်ာ ဆုံမွဆုံႏိုင္လြန္းလွတယ္၊ ေနာက္ဘ၀အထိ
မ်ား ဆက္ဆုံေနဦးမလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ေရွ႕ခရီးကုိ ဘယ္လိုေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္ဆိုတာေတာင္ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စဥ္းစားၾကည့္ေလ အခု က်ဳပ္အေမနဲ႔ ခြတိုအေမတို႔
တိုင္ပင္ၿပီး က်ဳပ္နဲ႔ ခြတိုရ့ဲညီမ မိခိုင္ကို မဂၤလာေဆာင္ေပးဖို႔ အတင္း
စီစဥ္ေနၾကတယ္၊ ေကာင္မေလးက ရြာသူအလွပေဂးျဖစ္လို႔ က်ဳပ္
မျငင္းရက္ပါဘူး ဒါေပမ့ဲ ေတာ္စပ္ရမည့္ေယာက္ဖေလာင္းရ့ဲမ်က္ႏွာကို က်ဳပ္ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲဆိုၿပီး စိတ္ပူေနမိတယ္။
“ ေယာကၡမ ေယာက္ဖ ေၾကာက္ရမွာမလြဲ ” ဆိုတ့ဲ ဆို႐ိုးစကား
ကလည္းရွိေနေလေတာ့ သူ႔ညီမကိုယူရင္ သူ႔ကိုေၾကာက္ရေတာ့
မွာေလ၊ အရင္ကမွ ခပ္စြာစြာေကာင္ သူ႔ညီမနဲ႔ယူၿပီဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္ကို ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ႏိွပ္ကြပ္မွာ ျမင္ေယာင္ေန
တယ္။
ဘာဘဲေျပာေျပာေလ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိဘေတြရ့ဲဆႏၵကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာနဲ႔ (အဟဲက်ဳပ္က မိခိုင္ကို တဖက္သတ္ခ်စ္ေန
တာလဲပါတာေပါ့ေလ) ခြတိုညီမ မိခိုင္ကိုက်ဳပ္လက္ထပ္လိုက္ရတယ္၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဒီအေျခေရာက္မွေတာ့ မီးစင္ၾကည့္ၿပီး
က ရေတာ့မွာဘဲေလ။
အခုတေလာက်ဳပ္ေယာက္ဖခြတိုတစ္ေယာက္ အခ်ိဳးေတြ အေတာ္ေျပာင္းသြားတယ္ဗ်၊ သူ႔ညီမ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ထင္တယ္၊ က်ဳပ္အေပၚ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘဲေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံလာတယ္၊ သူ႔ညီမ မိခိုင္ကို ပစ္ထားခ့ဲမွာ စုိးရိမ္တာလဲ
ပါခ်င္ပါမွာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ က်ဳပ္တို႔အညာမွာေတာ့ လင္ကြဲ မယားကြဲဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားပါတယ္၊ မေတာ္တဆ ေသေၾကပ်က္စီးမွသာ အိမ္ေထာင္ပ်က္ဆိုတာ
ရွိၾကတာပါ၊ မိဘေပးစားလို႔ဘဲယူယူ၊ အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ႀကိဳက္လို႔ဘဲယူယူ ေသတပန္သက္တဆုံး သစၥာရွိစြာေပါင္းသင္းၾကပါတယ္။
ဘာဘဲေျပာေျပာ က်ဳပ္ေယာက္ဖ က်ဳပ္အေပၚ လိုလိုလားလားနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံေနတာကိုက က်ဳပ္အတြက္ အသက္႐ႈေခ်ာင္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္တို႔မဂၤလာေဆာင္ၿပီး တစ္လေလာက္ေနေတာ့ က်ဳပ္ေယာက္ဖခြတိုက “ မင္းတို႔ သားသမီး
ေတြရလာရင္ သြားလာဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး အခုေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိတုန္း ငါနဲ႔ မႏၲေလးကုိဘုရားဖူးလိုက္ခ့ဲၾက ” တ့ဲ ေျပာလာတယ္၊ ကဲ ေကာင္းၾကေသးလားဗ်ာ ညားကာစဇနီးေမာင္ႏွံ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီးထြက္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး
သြားရတယ္လို႔ က်ဳပ္သိထားတာ၊ အခုေတာ့ ေယာက္ဖလုပ္သူက ဘုရားဖူးနာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔မယ္တ့ဲ၊ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ ကိုယ္ကလည္း ကန္႔ဘလူတို႔ ေရႊဘိုတို႔ေလာက္သာ မေတာက္တေခါက္ေရာက္ဖူးတာ၊ မႏၲေလးဆိုတာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘ၀ ငယ္စဥ္တုန္းက ရြာဦးေက်ာင္း
ဆရာေတာ္ေခၚသြားဖူးလို႔သာ ေရာက္ဘူးတာ၊က်ဳပ္ေယာက္ဖ
ခြတိုကေတာ့ ပဲ ေျပာင္းပြဲစားဆိုေတာ့ မႏၲေလးကုိ တစ္လႏွစ္ေခါက္
ေလာက္ေရာက္ေနတာ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ ရြာနဲ႔ မႏၲေလးဟာ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ဘဲ။
ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကုိက်ဳပ္တို႔ေရာက္ခ့ဲၿပီေပါ့၊ အရာရာဟာ က်ဳပ္တို႔ရြာနဲ႔တျခားစီဆိုေတာ့က်ဳပ္တို႔လင္မယားအတြက္ေတာ့ အထူးဆန္းေတြခ်ည္းဘဲဗ်ာ၊ ငယ္ငယ္ကက်ဳပ္ေရာက္ဖူးတ့ဲ
မႏၲေလးနဲ႔ အခုမႏၲေလး ဘာမွမဆိုင္ေတာ့သလိုဘဲ။
ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းမွာမႏၲေလးေတာင္ေပၚကဘုရားမ်ား
ဖူးဘို႔ သုံးဦးသားထြက္လာၾကတယ္၊ မႏၲေလးေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ မနက္(၁၀)နာရီေလာက္ရွိၿပီ၊က်ဳပ္တို႔လည္းေတာင္ေျခကစၿပီး
တက္ကာ ဘုရားတိုင္း၀င္ဖူးၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား
ေရာက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ အေမာေျပခဏနားရင္း ရင္ျပင္တစ္ပတ္
လိုက္ၾကည့္ရာက ဘုရားရင္ျပင္တေနရာမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနတ့ဲ ေဗဒင္ဆရာအသက္ႀကီးႀကီးတစ္ေယာက္ကို က်ဳပ္သတိထားမိတယ္ဗ်၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ သူထိုင္ေနတာက မေသမသပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ပုဆိုးေအာက္စနည္းနည္းလြတ္ေန
တယ္ဗ် ၊ က်ဳပ္လဲမေနသာတာနဲ႔ တျခားလူေတြမျမင္ခင္ သူ႔အရွက္ကိုကာကြယ္ေပးတ့ဲအေနနဲ႔ အဲေဗဒင္ဆရာႀကီးနား
အသာကပ္သြားၿပီး “ ဆရာႀကီး ပုဆိုးေအာက္စလြတ္ေနတယ္ ”လို႔ အနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာျပလိုက္ရတယ္၊ ဒါေပမ့ဲဗ်ာ
ေက်းဇူးမတင္တ့ဲအျပင္ ဘာျပန္ေျပာလိုက္တယ္မွတ္လဲ၊ “ ဟ့ဲေကာင္ေလး မင္းဖူးထိုက္လို႔ဖူးရတာ အားရေအာင္ဖူးသြား” ေလ တ့ဲဗ်ာ။
အဲဒါ က်ဳပ္ဘ၀မွာ ႀကံဳဆုံခ့ဲရတ့ဲ အျဖစ္အပ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္ ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ပါဘဲ ေက်နပ္ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ၊ ေနာက္လာမည့္အခန္းဆက္မ်ားအတြက္ ႀကိဳးစားပါဦးမည္။
အေရးအသားမေျပျပစ္ရင္ ခြင္လြတ္ေပးၾကပါဗ်ာ အခုမွ ကေလာင္ေသြးေနတ့ဲအဆင့္ဘဲရွိပါေသးတယ္။
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
Moekoko.Mg
(၁၂/၁၂/၂၀၁၅)ည(၁၀း၂၆)
No comments:
Post a Comment